Het Indusgebied kende vanaf het derde millennium v.Chr. geplande steden, gestandaardiseerde maten en handelscontacten tot buiten Zuid-Azië. Het schrift van de Indusbeschaving is niet ontcijferd, zodat taal, politieke organisatie en religieuze ideeën onzeker blijven. Na het verval van stedelijke centra ontstonden in verschillende regio's nieuwe gemeenschappen en politieke structuren. Vedische teksten en archeologie documenteren latere ontwikkelingen, maar hun verhouding tot migratie en sociale verandering wordt nog onderzocht.
Het subcontinent omvatte achtereenvolgens en gelijktijdig rijken, republieken, regionale koninkrijken en handelssteden. Maurya- en Gupta-heerschappij brachten grote politieke verbanden, maar geen onafgebroken gecentraliseerde staat over heel India. Boeddhisme en jaïnisme ontstonden naast oudere religieuze tradities; later ontwikkelden hindoeïstische filosofische scholen zich in verschillende contexten. Sultanaten en het Mogolrijk verbonden Perzische, Centraal-Aziatische en Zuid-Aziatische hofculturen met lokale instellingen en talen.
De Britse Oost-Indische Compagnie breidde vanaf de achttiende eeuw haar controle uit; na de opstand van 1857 kwam India onder direct kroonbestuur. Nationalistische bewegingen, sociale hervormingen en uiteenlopende politieke visies droegen bij aan onafhankelijkheid in 1947. De deling in India en Pakistan veroorzaakte massale verplaatsing en geweld. De republiek die in 1950 werd gevestigd, omvat grote taalkundige en religieuze diversiteit; regionale politiek, secularisme en sociale ongelijkheid blijven de moderne geschiedenis vormen.