Inheemse naties en gemeenschappen ontwikkelden op het Noord-Amerikaanse continent uiteenlopende politieke systemen, landbouw, handel en kennis van lokale ecosystemen lang vóór de Europese kolonisatie. Cahokia en andere stedelijke centra tonen omvangrijke gemeenschapsorganisatie, maar vertegenwoordigen niet alle inheemse geschiedenissen. Europese vestiging vanaf de zestiende en zeventiende eeuw leidde tot landonteigening, oorlogen en verdragen. De Engelse koloniën aan de Atlantische kust vormden slechts een deel van een veel groter en al bewoond continent.
De onafhankelijkheidsverklaring van 1776 en de federale grondwet vestigden een republiek waarin slavernij, uitsluiting van vrouwen en onteigening van inheemse naties bleven bestaan. De burgeroorlog van 1861–1865 beëindigde de wettelijke slavernij, maar maakte raciale gelijkheid niet werkelijkheid. Westwaartse expansie, spoorwegen en migratie brachten verdere verdrijving van inheemse volken en annexatie van Mexicaans grondgebied. Industrialisering en immigratie veranderden steden, arbeid en regionale verhoudingen gedurende de negentiende en twintigste eeuw.
De burgerrechtenbeweging leidde tot federale wetgeving tegen segregatie en discriminatie, zonder alle structurele ongelijkheid op te heffen. De Verenigde Staten werden in de twintigste eeuw een wereldmacht en ontwikkelden een grote economie en invloedrijke populaire cultuur. Immigratie, interne migratie en suburbane groei veranderden de bevolking; inheemse soevereiniteit en Afro-Amerikaanse rechten bleven centrale kwesties. De geschiedenis van democratische instellingen is daarom nauw verweven met strijd over wie politieke rechten en toegang tot land en middelen kreeg.