West-Slavische gemeenschappen vormden vanaf de vroege middeleeuwen verschillende politieke verbanden tussen de Oostzee en Midden-Europa. De Piastische vorsten versterkten hun macht en de doop van Mieszko I in 966 verbond het vorstendom met Latijns-christelijke instituties. Het koninkrijk ontwikkelde zich door dynastieke wisselingen en regionale fragmentatie. De unie met Litouwen groeide uit tot de Pools-Litouwse Gemenebest, een uitgestrekte politieke gemeenschap met Poolse, Litouwse, Roetheense, Joodse en andere inwoners.
De Gemenebest kende een parlementaire adelsrepubliek, religieuze diversiteit en vergaande privileges voor de adel, maar politieke rechten waren niet gelijk verdeeld. Oorlogen en binnenlandse machtsconflicten verzwakten de staat; tussen 1772 en 1795 verdeelden Rusland, Pruisen en Oostenrijk het grondgebied. Poolse opstanden, cultuur en taal bleven in de negentiende eeuw bestaan onder vreemde heerschappij. De herwonnen onafhankelijkheid in 1918 bracht opnieuw grensconflicten en een multinationale bevolking binnen de nieuwe republiek.
Duitsland en de Sovjet-Unie vielen Polen in 1939 binnen. De Duitse bezetting leidde tot de Holocaust en de moord op miljoenen Poolse Joden, naast repressie en dwangarbeid; na de oorlog verschoof de grens westwaarts en werden bevolkingen gedwongen verplaatst. De communistische staat veranderde eigendom en samenleving, terwijl oppositie en kerkelijke netwerken ruimte boden voor verzet. De onderhandelingen van 1989 leidden tot een democratische overgang; sinds 2004 is Polen lid van de Europese Unie.