Na de laatste ijstijd vestigden mesolithische jagers-verzamelaars zich op Ierland; landbouwgemeenschappen bouwden in het neolithicum monumentale graven zoals Newgrange. Keltisch-Gaelische politieke en verwantschapsverbanden ontwikkelden zich zonder één centraal koninkrijk. De komst van het christendom vanaf de vijfde eeuw leidde tot kloosters die manuscripten, metaalwerk en geleerdheid ondersteunden. Vikingaanvallen en -nederzettingen vanaf de achtste eeuw bevorderden handel en stedelijke centra zoals Dublin.
De Anglo-Normandische invasie vanaf 1169 leidde tot Engelse aanspraken en geleidelijke kolonisatie, maar Engelse controle bleef lange tijd regionaal en betwist. Plantaties, confiscatie van land en protestantse staatsmacht veranderden de politieke en religieuze verhoudingen, vooral in Ulster. Ierland werd in 1801 formeel met Groot-Brittannië verenigd; de Grote Hongersnood van 1845–1852, veroorzaakt door aardappelziekte binnen een ongelijke koloniale economie en beleidscontext, bracht massale sterfte en emigratie.
De onafhankelijkheidsstrijd en het verdrag van 1921 leidden tot de Ierse Vrijstaat in 1922, terwijl zes graafschappen Noord-Ierland binnen het Verenigd Koninkrijk bleven. De Ierse staat werd in 1949 een republiek; de deling bleef politieke en identiteitsvragen op het hele eiland beïnvloeden. Het Goedevrijdagakkoord van 1998 vestigde machtsdelingsinstellingen en samenwerking. Emigratie, EU-lidmaatschap en recente immigratie hebben de samenleving veranderd, terwijl de diaspora blijvende banden onderhoudt.