Het Iraans plateau omvatte vroege landbouwgemeenschappen en stedelijke staten, waaronder Elam in het zuidwesten, met eigen talen en schrifttradities. De Achaemenidische dynastie bouwde vanaf de zesde eeuw v.Chr. een groot rijk met provinciaal bestuur en verbindingen van de Egeïsche Zee tot Centraal-Azië. Na Alexander volgden Seleucidische en Parthische machthebbers; het Sassanidische rijk herstelde vanaf de derde eeuw n.Chr. een Perzische imperiale staat en concurreerde met Rome en Byzantium.
De Arabische veroveringen in de zevende eeuw brachten Iran in de islamitische politieke wereld, maar Perzische taal en bestuurlijke tradities bleven invloedrijk. Regionale dynastieën en hofculturen ondersteunden literatuur en wetenschap; Perzisch werd ook buiten het plateau een belangrijke bestuurstaal. De Mongoolse invasies veroorzaakten verwoesting en demografische veranderingen, waarna nieuwe dynastieën steden, irrigatie en handelsroutes herstelden. De Safaviden vestigden in 1501 een gecentraliseerd rijk en maakten het sjiitische islamitische geloof tot staatsreligie.
Onder de Qajaren en Pahlavi’s stonden hervormingen tegenover buitenlandse inmenging en binnenlandse oppositie; de constitutionele revolutie van 1905–1911 beperkte formeel de monarchale macht. Centralisering en modernisering in de twintigste eeuw veranderden onderwijs en economie, maar politieke repressie bleef een bron van conflict. De revolutie van 1979 vestigde een islamitische republiek. Hedendaags Iran wordt gevormd door de Perzische meerderheid en talrijke Azerbeidzjaanse, Koerdische, Arabische, Baluchische en andere gemeenschappen.