Vóór de Spaanse komst leefden op Cuba Taíno- en andere inheemse gemeenschappen met landbouw, visserij en regionale uitwisseling. Kolonisatie vanaf 1492 en daaropvolgende epidemieën, dwangarbeid en landonteigening brachten een sterke bevolkingsdaling onder inheemse bewoners. De groei van suiker- en tabaksproductie maakte het eiland onderdeel van een Atlantische plantage-economie; de slavenhandel bracht grote aantallen Afrikanen onder dwang naar Cuba en vormde samenleving, taal en cultuur.
Onafhankelijkheidsoorlogen begonnen in 1868 en eindigden na de Spaans-Amerikaanse Oorlog in 1898 met het einde van Spaans bestuur. De republiek die in 1902 werd opgericht bleef onder sterke Amerikaanse invloed, onder meer door de Platt-amendementen en economische belangen. Suikerexport, buitenlandse investeringen en politieke instabiliteit bepaalden de economie. Slavernij was in 1886 afgeschaft, maar raciale ongelijkheid bleef bestaan en beïnvloedde toegang tot werk, onderwijs en politieke macht.
De revolutie van 1959 bracht landhervorming, nationalisaties en een socialistische eenpartijstaat; de banden met de Sovjet-Unie maakten Cuba onderdeel van de Koude Oorlog en de Cubacrisis van 1962. Amerikaanse sancties en het uiteenvallen van de Sovjet-Unie veroorzaakten grote economische beperkingen. Hervormingen en migratie veranderden in recente decennia het dagelijks leven, terwijl politieke vrijheden beperkt blijven. De diaspora, vooral in de Verenigde Staten, onderhoudt nauwe maar politiek complexe familie- en culturele banden.