De Chinese staatsgeschiedenis werd gekenmerkt door afwisseling tussen politieke eenheid en verdeeldheid. Qin- en Han-heersers bouwden gecentraliseerde bestuursvormen uit, maar latere dynastieën pasten die aan plaatselijke omstandigheden aan. Ambtenarenexamens, geschreven bestuur en een gedeelde klassieke cultuur ondersteunden continuïteit, terwijl oorlog, opstanden en veranderende grenzen geregeld nieuwe machtsverhoudingen schiepen.
Keizerlijke samenlevingen steunden op landbouw, belastingheffing en regionale markten, naast omvangrijke handelsverbindingen over land en zee. De Tang- en Song-perioden zagen groei van steden, drukwerk en commerciële productie; Mongoolse Yuan- en Mantsjoe-Qing-heersers bestuurden een rijk met vele talen en gemeenschappen. Deze dynastieën namen bestaande instellingen over en veranderden ze tegelijk, zodat ‘Chinese’ staatsidentiteit nooit uitsluitend etnisch was.
Negentiende-eeuwse buitenlandse inmenging, binnenlandse opstanden en hervormingspogingen verzwakten de Qing-staat; de revolutie van 1911 beëindigde de monarchie, maar bracht geen stabiele eenheid. Na Japanse invasie en burgeroorlog werd in 1949 de Volksrepubliek uitgeroepen. Landhervorming, politieke campagnes en economische hervormingen veranderden het dagelijks leven ingrijpend; snelle verstedelijking en migratie verbinden tegenwoordig sterk verschillende regio’s.