Voor de Portugese aankomst in 1500 bewoonden talrijke inheemse volken de huidige Braziliaanse gebieden, met uiteenlopende talen, landbouw, visserij en boskennis. De bevolkingsomvang en precieze verspreiding vóór kolonisatie zijn onzeker, mede doordat Europese epidemieën en geweld gemeenschappen ingrijpend troffen. Portugese kolonisatie begon langs de kust en steunde op suikerplantages, landonteigening en zowel inheemse dwangarbeid als de trans-Atlantische slavernij van Afrikanen.
Brazilië werd in 1822 onafhankelijk als keizerrijk, maar slavernij bleef bestaan tot de afschaffing in 1888; de vrijverklaring ging niet gepaard met brede herverdeling van land of middelen. Een republiek volgde in 1889. Koffie-export, immigratie en industrialisering veranderden de economie en steden, terwijl landconcentratie en raciale ongelijkheid voortduurden. De twintigste eeuw kende perioden van autoritair bestuur, waaronder de militaire dictatuur van 1964–1985, en een democratische grondwet in 1988.
Brazilië is een federale republiek met sterke regionale verschillen tussen kust, Amazonegebied, hooglanden en zuidelijke staten. De aanleg en inhuldiging van Brasília in 1960 weerspiegelden plannen om het binnenland te ontwikkelen, maar brachten ook nieuwe landconflicten en migratie teweeg. Inheemse rechten werden in de grondwet van 1988 erkend; uitvoering en bescherming van territoria blijven betwist. Afro-Braziliaanse cultuur heeft de nationale kunst, muziek en religie diep beïnvloed, ondanks voortdurende sociale en economische ongelijkheid.